Chapter 36
1 Kini nga mensahe akong gisulat sa dihang namalandong ako mahitungod sa pagkamakasasala sa daotang tawo: Ang daotan nga tawo walay kahadlok sa Dios.
2 Tungod kay taas ang iyang pagtan-aw sa iyang kaugalingon, dili niya makita ang iyang kadaotan aron kasilagan unta kini.
3 Daotan ug bakak ang iyang mga gipanulti. Dili na siya mobuhat sa husto ug maayo.
4 Bisan naghigda siya nagplano siya ug daotan. Mihunong siya sa paghimo ug maayo, ug wala niya isalikway ang daotan.
5 Ang imong gugma ug pagkamatinumanon, Ginoo , dili masukod; mas taas pa kini sa kalangitan.
6 Ang imong pagkamatarong lig-on sama sa tag-as nga mga bukid. Ang imong paghukom dili matugkad sama sa kinahiladman sa dagat. Giatiman mo, Ginoo , ang mga tawo ug mga mananap.
7 Kabililhon sa imong gugma, O Dios. Gipanalipdan mo ang mga tawo sama sa pagpanalipod sa langgam sa iyang mga piso ilalom sa iyang mga pako.
8 Nabuhong sila sa kaabunda sa pagkaon diha sa imong balay; gipainom mo sila sa imong lamiang tubig.
9 Kay ikaw ang tinubdan sa kinabuhi. Gilamdagan mo kami, ug nahayagan ang among huna-huna.
10 Padayona ang imong paghigugma sa mga nag-ila kanimo, ug ang imong kaayo sa mga nagkinabuhi nga matarong.
11 Ayaw itugot nga pildihon ako ug abugon sa akong mga kaaway nga daotan ug garboso.
12 Tan-awa! Nalaglag na gayod ang daotang mga tawo ug dili na gayod sila makabangon.